نگین کویر

این که دیروز چه بوده ام اصلا مهم نیست مهم این است که امروز چه هستم و فردا قرار است چه باشم ...ما همیشه فردا هایمان را در گرو دیروز هایمان گذاشته ایم .چه درد بدی دارد این غده بدخیم تاریخی...چه کشنده است عادت مرگباری که توان رهایی از ان را نداری...ما هنوز تکلیفمان با خودمان روشن نیست .هم می خواهیم در کوچه باغهای گذشته یک ریز و نفسگیر پرسه بزنیم و هم در ساحل امروز تنی به اب بزنیم...هم می خواهیم با گذشته هایمان گره بخوریم در عین حال که درپیله امروز نیز دگر دیسی کنیم..و این ملغمه غریبی است که ما را همچنان سر گشته و حیران در برزخی سخت گرفتار اورده.....

دیگران گذشته را پلی برای اتصال به اینده قرار دادند و ما اینده را در پیشگاه گذشته ذبح کردیم و بر این کار چه افتخارها که ننمودیم وچه دست افشانی ها و پایکوبی هایی که نکردیم .باور کنید که ما بدجوری در گذشته مان گیر کرده ایم ...انگار قفلمان کرده اند ...دچار رخوت و بی حسی شده ایم...بار کورش و داریوش و یعقوب لیث صفاری ورودکی و مولانا و حضرت حافظ و نیماکمرمان را خم کرده و همچنان داریم با افتخار برایشان هورا می کشیم و در گذر زمان در جا می زنیم ...شاید نوعی مازوخیسم تاریخی...ما داریم از دردهایمان لذت می بریم...!!!