سال ۵۷ زمستانش مثل امسال بود.اما مردمش با امسالیها خیلی توفیر داشتند.ان سال ۲۵ ساله بودم وچه خاطرههایی که در درون ذهن و باورم حک شد .اوج همبستگی ملی و اجتماعی . قصد ندارم دست به تحلیل سیاسی و فرهنگی بزنم ...چرا که دچار به همریختگی وجدان می شوم ...اینکه چه می اندیشیدم و چه شد ...من نسل اول انقلابم ...من نسل سوم را نسل سوخته می دانم ...من خود را پاسخگوی نسلی می بینم که توان ورود به فضای منطق و توجیه علمی و منطقی را از من سلب کرده اند ...من بر سر نسل سومی ها باید فریار بزنم که هیچ نمی دانند و هیچ نمی فهمند...من دایم باید به انها چنگ و دندان نشان دهم و انان را ولنگار و غرب زده و خود باخته و بی دین و بی غیرت بنامم ...مگر اینکه درست مانند من بیندیشند و حرفهای من را وحی منزل بدانندوتمام دنیا را از زاویه نگاه من ببینند و چون من بشنوند و چون من متعصب باشند و چون من به همه چیز با نگاه شکاک و حذفی بنگرند ...
چندی قبل که گفت و گویی با یکی از جامعه شناسان داشتم ایشان مکرر در مورد اسیبهای انقلاب اظهار نگرانی می کرد ...به شدت نگران بود که اگر فکری عاجل نشود و مدیران کلان کشور واقعیتها را انکار کنند یا کاهی را کوه و کوهی را کاه جلوه دهند در اینده ای نه چندان دور به دنیای بی رحم بحران پا خواهیم گذاشت ...
من حق دارم نگران باشم من خویش را در بوجود اوردن وضعیت موجود شریک می دانم ...من حق دارم بدانم چطور باید بدون شعارهای نخ نما شده به سلامت از این لبه خطر ناک عبور کرد و یا شاهد سقوطی ارام سر به زیر برف کنم و در نهایت هم همه چیز را به گردن کلفت عوامل استکبار بیاندازم یعنی ساده ترین راه ممکن همان راهی را که بارها و بارها پیموده ایم ...این انقلاب با باورهای عمیق مذهبی و ملی پا به عرصه نهاد ضرورت احیا و قدرت دوباره اش را باید در انقلاب درونی دیگر یافت تا ضمانتی باشد برای بقا و زایش وگرنه ....
