گرسنگان افریقایی هم دیگر رمق ناله کردن ندارند چه برسد به اینکه خواسته باشند فریاد کمک سر دهند
در افغانستان دموکراسی و ازادی و پیشرفت و ارامش از سر و روی ان دیار دارد می ریزد ان هم به شکلی که ادم از حسودی می خواهد منفجر شود.
در عراق اما دموکراسی و ابادانی و ازادی و ارامش جور دیگری دارد تو را می چزاند هر روز در این کشور صد ها نفر تکه تکه می شوند و خون و گوشتشان می رود به حساب پس انداز یانکی ها و منجیان عالم بشریت یعنی امریکاییان عزیز و شریف .!!!
انگلیسی ها هم کمی ان طرف تر همان تراژدی را با ادبیات دیگری دارند تکرار می کنند.
فقر در پاکستان و هندوستان رقص مرگ می کند اما رقص زیبا تر و اغوا کننده تر را باید در بازی کلاهک های اتمی انان جستجو کرد و مسابقه ایکه انگارتمامی ندارد.
کشورهای صنعتی و توانمند هم که کار خودشان را می کنند و لبخندهای دیپلماتیک انان مثل یک میله داغ توی مغزت فرو می رود .اینان به شدت منافع ملی و اجتماعی کشورشان را پاسدار هستند و به تک تک مردم پاسخگو.
پرونده هسته ای ما هم فعلا ارام شده و از موج سواری خبری نیست. هم چنان که بعد ها متوجه شدیم امواج عجیب و غریب گرانی توهمی بیش نبوده و ما خیال می کردیم که همه چیز گران شده ...از بس مردم ما خیالاتی هستند . شک نکنید که این بار هم مثل همیشه مقصر عوامل بیگانه هستند و...
